Hinduism in GUYANA....!

Christianity and Hinduism are the dominant religions in Guyana. Data from a 2002 census on religious affiliation indicates that approximately 57 percent of the population is Christian. The composition of that population is:

• Pentecostal, 17%
• Roman Catholicism, 8%
• Anglican, 7%
• Seventh-day Adventist, 5% and
• other Christian groups, 20%.

Approximately 28 percent is Hindu, 7 percent is Muslim (mostly Sunni with Shia and Ahmadiyya minorities), and 2 percent practice other beliefs, including the Rastafari movement, Buddhism, and the Baha'i Faith. An estimated 28 percent of the population does not profess any religion.

The country is ethnically diverse, reflecting East Indian, African, Chinese, and European ancestry, as well as a significant indigenous population. Members of all ethnic groups are well represented in all religious groups, with two exceptions: most Hindus are Indo-Guyanese, and nearly all Rastafarians are Afro-Guyanese. Foreign missionaries from many religious groups are present.

Christianity's status as Guyana's dominant system of values is a consequence of colonial history. To the European planters, colonial administrators, and missionaries, the profession of Christian beliefs and observance of Christian practices were prerequisites to social acceptance. Even though the planters discouraged the teaching of their religion to the slaves, Christianity eventually became as much the religion of the Africans as of the Europeans. Indeed, after abolition, Christian institutions played an even more important role in the lives of the former slaves than in the lives of the masters. By the time the East Indians and other indentured groups arrived in Guyana, a newsyncretic Afro-Guyanese culture in which Christianity played an important part had already been established. Only since the mid-20th century, with the growth of the Indo-Guyanese population and the efforts of their ethnic and religious organizations, have Muslim and Hindu values and institutions been recognized as having equal status with those of Guyana's Christians.

The number of Guyanese practising Hinduism has been decreasing for many decades now, with 213,282 (28.4%) reported in 2002 against 253,065 (35.0%) in 1991.

The majority of the East Indian immigrants were Hindu, and their dominant sect was Vaishnavite Hinduism. Status differences were attached to castes, and rituals varied with caste status. The higher castes worshipped the classic pantheon of Vishnu and Shiva. Vaishnavite Hinduism remains the predominant religion of the Indo-Guyanese, although it has been considerably modified.

During the indenture period, the East Indian caste system, with its reinforced variations of rites and beliefs within the Vishnu cult, broke down. Hinduism was redefined, and caste-distinguishing practices were eliminated. Christian missionaries attempted to convert East Indians during the indenture period, beginning in 1852, but met with little success. The missionaries blamed the Brahmans for their failure: the Brahmans began administering spiritual rites to all Hindus regardless of caste once the Christian missionaries started proselytizing in the villages, hastening the breakdown of the caste system. After the 1930s, Hindu conversions to Christianity slowed because the status of Hinduism had improved and discrimination against Hindus had diminished. However, the population of Hindus is decreasing due to people converting to religions like Christianity and Islam.

Orthodox Hinduism stresses the festivities accompanying religious rites. Festivals may last several days and are usually held in times of crisis or prosperity. Because the sponsor of a festival provides a tent and feeds a large number of guests, orthodox Hindu rituals require considerable outlays of money. A Hindu family has difficulty fulfilling ritual obligations unless it has accumulated a surplus of cash.^[3]

Since the late 1940s, reform movements have caught the attention of many Guyanese Hindus. The most important, the Arya Samaj movement (Aryan Society), was founded in India in 1875; the first Arya Samaj missionary arrived in Guyana in 1910. Arya Samaj doctrine rejects the idea of caste and the exclusive role of Brahmans as religious leaders. The movement preaches monotheism and opposition to the use of images in worship as well as many traditional Hindu rituals.

"குமிழி"- தமிழர்களின் தூர்வாரும் தானிப்பொறியியல். எங்கே போனது?

"குமிழி"- தமிழர்களின் தூர்வாரும் தானிப்பொறியியல். எங்கே போனது?

மேலைநாட்டிடம் எதற்குத்தான் தமிழர்கள் மயங்கவில்லை? அவர்களின் மதகுகளில் மதிமயங்கி, ஏரி குளங்களில் இருந்து குமிழிகளை ஒழித்துவிட்டோமா?

ஏரி, குளம், கண்மாய் போன்ற நீர்நிலைகளுக்கு மழை, வாய்க்கால், ஓடைகளின் வழியே நீர்வரும்போது நீரோடு, களிம்பும், வண்டலும் சேர்ந்தே வரும்.

நீர்நிலைகள் தூர்ந்து போவதற்கு இது முக்கியமான காரணம். இதற்கு தீர்வு என்ன? தமிழரிடம் தீர்வு தெளிவாகவே இருந்தன.

மதகுகள் நீரை வெளியேற்றும் வேலையைச்செய்யும். குமிழிகள், நீரை வெளியேற்றுவதோடு, ஏரி, குளம், கண்மாய்களுக்குள் வாய்க்கால்களில் வந்துவிழும் வண்டல்களையும் அகற்றிவிடும்.

இந்தக்குமிழிப்பொறியியலை புரிந்துகொள்ளவேண்டுமானால், பண்டிதர் மணி.மாறனின் "தமிழ் இலக்கியங்களில் நீர் மேலாண்மை" என்ற ஆய்வுக்கட்டுரையை படிக்கவேண்டும்.

பாசனக்கால்வாய்களுக்கு தண்ணீரைத்திறந்துவிடும் பண்டைய தமிழ்ப்பொறி "குமிழி" ஆகும். குமிழிகள் ஏரிக்கரையில் மதகுகளைப்போல அமைக்கப்படுவதில்லை. ஏரிக்கரையிலிருந்து 200-300 அடிகள் தள்ளி
ஏரிக்குள்ளே அமைக்கப்படுவது குமிழி. இன்னும் உள்ளே இருந்தாலும் வியப்பில்லை. ஏரியின் அமைப்பைப்பொறுத்தது இந்த இடைவெளி. ஒவ்வொரு பாசனக்கால்வாய்க்கும் ஒரு குமிழி இருக்கும். கால்வாய் அல்லது ஆற்றின் அளவைப்பொறுத்து குமிழிகளின் எண்ணிக்கை கூடவும் இருக்கும். ( 1:1 அல்லது M:1)

ஏரியின் தரைமட்டத்தில் வலிமையான கற்தளம் அமைத்து, அதனடியில் கருங்கற்களால் ஆன தொட்டியை வடிவமைப்பார்கள். தொட்டியின் மேற்பாகத்தில் நீர் போவதற்கான பெரிய "நீரோடித்துளை" இருக்கும். தொட்டிக்கடியில் அதே அளவில் துளைபோட்டு, அதனை சுரங்கக்கால்வாயால், ஏரிக்கு வெளியில் இருக்கும் பாசனக்கால்வாயோடு இணைத்துவிடுவர்.

தொட்டிக்குள் நீர்போவதற்கான துளையை மூடவும், தேவையான அளவு திறக்கவும் பயன்படும்

தூம்புக்கல்லை ( conical stone valve) மேலும் கீழும் இயக்குமாறு கற்சட்டகம் உண்டு. இதுவரை, குமிழி செய்வதெல்லாம் மேலைநாட்டு மதகைப்போலத்தான்.
படத்தில், அந்தக்கற்தொட்டியின் பக்கவாட்டிலே மூன்று துளைகள் இருக்கின்றன பாருங்கள், அதுதான் நமது சிறப்பு. அந்தச்சிறுதுளைகளுக்கு "சேறோடித்துளை" என்று பெயர்.

பாசனக்கால்வாய்க்கு நீர் திறக்கும்போது என்னவாகும்? தொட்டியின் மேலேயுள்ள நீரோடித்துளையை அடைத்துக்கொண்டிருக்கும் தூம்புக்கல்லை தூக்குவார்கள். நிறைய வேண்டுமெனில் முழுதாகவும்,
குறைவாக நீர் அனுப்பும்போது சிறிய அளவிலும் தூம்பை தூக்குவார்கள் அல்லவா? ஏரிக்கடியில் இருக்கின்ற இந்த அமைப்பில், ஏரியின் நீர்மட்டத்திற்கேற்ற அழுத்தத்தில் நீரோடித்துளைவழியே நீ சுழித்துக்கொண்டு ஓடுமல்லவா? ஏரிக்கடியில் சிறுதுளை என்றால் சுழலின் வேகத்தை கேட்கவா வேண்டும்? சுரங்கக்கால்வாய் வழியே ஏரிக்குவெளியே உள்ள பாசனக்கால்வாயை நீர் சென்று சேர்ந்துவிடும்.

நீரோடித்துளை வழியே நீர் சுழித்தோடும் வேகத்தில், பக்கவாட்டில் உள்ள சேறோடித்துளைவழியே, ஏரியின் அடிமட்டத்தில் இருக்கும் கலங்கியசேறு இழுபடும். இந்தச்சேறும் நீரோடு சேர்ந்து பாசனக்கால்வாய்க்குச்சென்றுவிடும்.

இந்தச்சேறு அடியிலேயே தங்கித்தங்கி வலுவடைவதாற்றான் ஏரி தூர்ந்துபோகிறது. நீரைவிட சேறு அடர்த்தியில் அதிகமென்பதால் அடியில் தங்குவது நாம் நன்கறிந்ததே. அதை அவ்வப்போது இழுத்து, தன்னியக்கமாக, இயல்பாக, நிகழ்நேரத்தில் வெளியேற்றுவதுதான் தமிழர்களின் குமிழிப்பொறியியல். (it is a real-time disilting system). எப்போது ஏரியிலே நீர் வற்றும் என்று ஆண்டுக்கணக்கில் காத்திராமல், அவ்வப்போது, தூரை வெளியேற்றிவிட்டதால் நீரும் வளமும் மிகுந்திருந்தன

பண்டைய தமிழகத்தில்.
இந்த வண்டல், சேறு என்பன, வயலுக்கு உரமாகவும் பயன்பட்டன. குமிழிகள் மதகாகவும், சேறோட்டும் பொறியாகவும் பயன்பட்டன. ஆனால், மேலைநாட்டுமதகுகளில் மதிமயங்கிப்போனதால் குமிழிகளை ஒழித்துக்கட்டி புதுமை என்ற பெயரில் ஏரிகளிலும் மதகுகளை வைத்துக்கொண்டோம்.

விளைவு, ஏரி, குளம், கண்மாய், ஊரணி, குட்டை, ஏந்தல் போன்ற எல்லா நீர்நிலைகளும் தூரேறிப்போயின.
தூர்வாருதல் என்பதனை வருடாவருடம் செய்துகொண்டே இருக்கமுடியாது. அப்படியே செய்தாலும், ஒரு சிறு அளவிற்கு, வயலுக்கு வரப்பு வெட்டுவோமே (அல்லது சீர்படுத்தல்) அந்தளவில் பேணப்படுவதுவதாகவே இருக்கமுடியும்.

இன்றைக்குப்பெய்திருக்கும் மழையும், ஏரி, குளங்களை நீரால் மட்டும் நிரப்பவில்லை; சேறாலும்தான்?
இந்தச்சேற்றை எப்போது வெளியேற்றுவோம்? ஏரிகளிலும், குளங்களிலும் இருக்கும் மதகுகளை ஒழித்துவிட்டு, தமிழ்க்குமிழிகளை கட்டமைக்கவேண்டும்.

நீர்நிலைகளின், வெளிப்புறத்தை வீடுகளாலும், நிறுவனங்களாலும் கைப்பற்றினோம். நீர்நிலைகளின் அடிமட்டத்தில் இருந்த குமிழிகளை தொலைத்துக்கட்டினோம். கழிவுகளை நீர்நிலைகளில் செலுத்தினோம். நாகரிகத்தையும் இழந்தோம். தொன்ம அறிவையும் இழந்தோம். தொன்மத்தையாவது மீட்போம். இருக்கும் ஏரிகளைக்காப்போம். நமது பழம் அறிவியலை மீட்போம்.

LINGAPARVATA , LAOS.....!

Lingaparvata (Linga hill)

It is considered the Natural Linga of the World.

Situated in Laos

Long before King Divanika erected his stele in 456CE proclaiming Kuruksetra to be a holy place (tirtha) tribal people had gathered in the shadows of Lingaparvata looking in awe upon its lofty pinnacle reaching into the sky. But before Lingaparvata ever became known as Linga Mountain in praise of Lord Shiva this natural outcropping reaching 4645 feet into the sky was held in the minds of all indigenous people of the area as a great earth spirit where fire rituals and human sacrifices were a common practice.

Likewise in ancient India the greatest stories of mountains and gods were repeated orally for countless millennia until finally they were put in verse and the Book of Manu, Upanishads, Puranas, Rig Veda, Mahabharata, Ramayana and many more were all recorded for posterity. Today when we read these stories they seem like impossible accounts of how the gods of long ago traveled freely between earth's mountain tops and the heavens. And in a wholly desacralized cosmos where societies and nations have become predominantly secularized in their approach to existence, these ancient stories of gods and mountains are looked upon as fanciful myths without having any relationship to events taking place in the 21st century.

The gods of olden times have passed down to our civilizations of today their myths and legends by which to base our moral judgments and heroic deeds upon. If council and an audience with the gods were to be had it most likely would have taken place on a mountain top. These mountain abodes of the gods are well known and today they still hold special significance for cultures all around the world. In India and Tibet there are two mountains that are so revered for their acting as the home to Lord Shiva that sacred ceremonies are still conducted in their presence. One of the most sacred mountains in the world is Mt Kailash in Tibet and in southern India it is the sacred hill of Arunachela. Arunachela is regarded as a manifestation of Shiva himself and Mt Kailash is Shiva's actual abode.

In Laos, Lingaparvata became a focal point for austerities to Shiva in the fifth century under the vocable of Bhadresvara, the god of the Chams at My Hon-Son on the Champa (Vietnam) coast. The city of Kuruksetra and then later called Sreshthapura was the holiest ancient city for kings to make pilgrimage (tirtha yatra). In fact a 250 mile royal road runs from Angkor Wat directly to Vat Phu indicating there was a direct link to Vat Phu from the new Ankorean center.

From a distance Lingaparvata appears as a linga or even a small temple set on the summit where rituals to the gods would be performed. There is a Chinese document from the Sui dynasty (589-616CE) that mentions a temple on the summit of a mountain named Ling-kia-po-p'o, which is guarded by a thousand soldiers and consecrated to a spirit named Po-to-li. It was Georges Coedes, the famous French epigraphists, who transliterated Ling-po-p'o into Lingaparvata.

This was Shiva's pillar of fire that endlessly went into the heavens and endlessly passed down through the earth. Here was the penultimate axis of the world and once the Brahmins from India saw this outcropping they could do none other than name this mountain Lingaparvata. This one linga would be impossible to move, and would provide the devotee with a substantive feeling of awe simply by recognizing the latent power of this mountain made it possible to communicate with the gods. It was on this mountain that the priests had developed the Cakravartin cosmology that in 400 years would establish the consecration of the Khmer Empire where Shiva, Vishnu, and Brahma would be the gods that would establish divine kingship for another 500 years.

If Mt Kailash in Tibet is considered the home of Shiva and Arunachela is considered an actual manifestation of Shiva then I would offer that Lingaparvata could be thought of as the temple of Shiva whereby divine communication with all the gods would take place. My justification for making such a statement and associating Lingaparvata with a temple gateway to meet the gods is by recognizing that the Khmer Empire got its spiritual guidance from the environs of Kuruksetra. The combination of Vat Phu, Lingaparvata, the sacred spring and King Jayavarman IIs inscription at Vat Oubmong indicate an auspicious focal point that merits calling Lingaparvata a temple gate way to the gods. It was in 802CE that King Jayavarman II consecrated the Khmer Empire and he became the "Cakravatin" and established the union between god and king and the beginning of the "Devaraja" cult worship.

Such auspicious and sanctified acts I believe originated at Lingaparvata (Shiva's holy temple to speak to the gods). Coincidentally on the same night of Shivaratri when Shiva married Parvati is also the same night Shiva swallowed the poison brought forth from the churning of the milky ocean and thus saved the world. Shiva stabilized the earth on this night as a result of his communicating with the gods who asked him to save the world. Consequently we can also think of the holy mountain of Lingaparvata as the symbolic representation of Shiva saving the world from oblivion. The world axis (Skamba) held the universe in place and Lingaparvata acted like Mt Mandara; the mythical mountain used to churn the heavens and save the earth so it would not fall into the nether world.

தமிழின் தனித் தன்மை

உலகின் பழைய மொழிகள் ஏழு. அவற்றில் இப்போது வரை வழக்கில் இருக்கும் மொழிகள் மூன்றுதான். ஒன்று தமிழ். இடமிருந்து வலமாக எழுதப்படும் மொழிகளில் பழைய மொழி தமிழ் மட்டும்தான். அதாவது தமிழ் எப்படி எழுதப்பட்டதோ, அதே போல்தான் இன்று உலகின் பல மொழிகள் எழுதப்படுகின்றன.

இந்தியாவில் கிடைத்துள்ள ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் கல்வெட்டுப் பதிவுகளில் அறுபதாயிரத்திற்கும் அதிகமானவை தமிழில் உள்ளன. மற்ற மொழிகள் அனைத்தும் ஐந்து விழுக்காட்டுக்கும் குறைவான கல்வெட்டுகளையே கொண்டுள்ளன. தமிழ் பிராமியில் எழுதப்பட்ட கல்வெட்டுகள் எகிப்து, தாய்லாந்து, இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் கிடைத்துள்ளன.

இவற்றின் வயது கி.மு.300. அதாவது 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரும் தமிழ் இருந்திருக்கிறது. திருக்குறள் 2000 ஆண்டுகளுக்கும் முந் தியது. ஆனால், அதில் உள்ள சொற் களை நாம் இப்போதும் பயன்படுத்தி வருகிறோம்.

உதாரணம்: எப்பொருள் யார்யார் வாய்க் கேட்பினும் அப் பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார் இறைவன் அடிசேரா தார்

தமிழ் எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்தி எண்களும் எழுதப்பட்டன. கோடிக்கு மேல் குறிப்பிடுவதானால், ஆங்கிலத் தில் பத்து கோடி, நூறு கோடி என்று தான் எழுத வேண்டும். அவற்றிற்கென தனிச் சொற்கள் கிடையாது. ஆனால், தமிழில் உண்டு. கோடி கோடி என்பதை பிரமகற்பம் என்ற ஒரு சொல்லில் எழுதிவிடலாம். அதேபோல பின்னத்தில் 320ல் ஒரு பங்கைக் குறிப்பது வரை ஒரு சொல்லில் குறிப்பிட முடியும் (முந்திரி).

தன்னிலிருந்து மலர்ந்து வரும் ஒலி என்பதைக் குறிப்பிடும் தம்இழ் என்ற சொல்லே தமிழ் என ஆயிற்று என்றும், தகுதியான பேச்சு முறை என்பதைக் குறிக்கும் தம் மிழ் என்ற சொல்லே தமிழ் என ஆயிற்று எனவும் செக் நாட்டு அறிஞர் கமில் சுவலபில் கூறியுள்ளார்.

வன்மையான ஓசை உடைய எழுத்துக்கள், மென்மையான ஓசை உடைய எழுத்துக்கள், இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட ஓசை உடையவை என்பதை உணர்த்தும் வகையில் தமிழின் மெய்யெழுத்துக்கள் வல்லினம், மெல்லினம், இடையினம் என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. (கசடதபற வல்லினம், ஙஞணநமன மெல்லினம், யரலவழள இடையினம்)

ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஓர் எழுத்தை எடுத்து (த வல்லினம், மி மெல்லினம், ழ் இடையினம்), தமிழ் என மொழிக்குப் பெயரிடப்பட்டுள்ளது.

உலகில், பெயரைக் கொண்டே மொழியின் தன்மையை அறியும் பெயர் வேறு எந்த மொழிக்கும் கிடையாது. இணையத்தில் அடி எடுத்து வைத்த முதல் இந்திய மொழி தமிழ்.

தமிழ், உலகில் இந்தியா, இலங்கை, மலேசியா,

சிங்கப்பூர் ஆகிய நாடுகளில் அரசு அலுவல் மொழியாக உள்ளது. மேலும், இலங்கையில் நாடாளுமன்ற மொழியாகவும் உள்ளது.

Pi belongs to Hindus and India.........!

Do you know pi is another gift of Hindus to the modern world. Hindus first calculated value of pi.

The value of pi is being used in India from ancient times. It gives us an insight about how evolved our past was.

Indians were the first to observe that the perimeter (circumference) of a circle increases in proportion to its diameter. Therefore, our ancestors established the relation- perimeter / diameter = constant. Never did they know that this constant will be known as Pi!
Since the Indus Valley script is not completely deciphered, it will be incorrect form my side, to claim that Π was known to Indians in 3000 BC. But they did know the value of Pi by the time Rigveda was written! The Vedangas and Sulabasutrams also mention the value of Π. The oldest of them, the Baudhayayana Sulabasutra claims that the perimeter of a pit is 3 times its diameter- therefore approximating the value of Π at 3. Many other texts, including the Mahabharatam (Bhishmaparva, XII: 44) and many Puranams and Ithigaasam approximate Π at the value of 3.

Later, many other Sulabasutrams mention the value of Π to be 18 * (3 – 2 √2) = 3.088. The Manava Sulabasutram approximates the value of Π to be 28/5= 3.125. The ancient Jaina school of mathematics preferred the approximation Π = √10. This value of Π has been used not only by Jainas, but also by the greats like Varahamihirar, Brahmaguptan and Sridharan.

Its amazing that our forefathers used an encryption technique to easily remember it. What is more astonishing is that they needed pi up to 31 places!

Science and spirituality both moved together in this land.

The Sanskrit text, by the famous Hindu mathematician, Baudhayanar in his Baudhayanar Sulbha Sutram of the 6th century BC mentions this ratio as approximately equal to 3.

Vedic History and Darwin Theory

Vedic history and Darwin theory

Our Vedic history begins from the beginning of the creation because the creation takes place with the birth of Brahma from the abdomen lotus flower of Lord Visnu. Then Brahma gradually creates. He begets so many sons known as Prajapatis who are supposed to be the generators of living entities, and therefore the history begins from Brahma. In the Bhagavad-gita this is confirmed in the 15th chapter. It is said there that the root of this big universal banyan tree is on the top; therefore history begins from the top.

This planet comes later on. We can take the idea from the tree–the tree grows gradually, and the different fruits, branches, and twigs gradually appear. Therefore it is to be understood that this planet has grown later on. Besides this we understand that although the planet was later on grown up, it was covered with water–pralaya payodhi jale merged into the water after devastation. Then gradually it emerges from water. That we can experience, that gradually land is coming out of the oceans. Because of its being merged into water, it is natural to conclude that the beginning of life was aquatic. This is confirmed in Padma Purana that the species of life evolved from aquatics to plants, vegetables, trees; thereafter insects, reptiles, flies, birds, then beasts, and then human kind. This is the gradual process of evolution of species of life.

But we do not accept Darwin’s theory. According to Darwin’s theory, homo sapiens came later on, but we see that the most intelligent personality, Brahma, is born first. So according to Vedic knowledge, Darwin or similar mental speculators are rejected so far the fact is concerned.

சிந்துவெளி நாகரிகம் திராவிட மொழியைச் சார்ந்ததே.....!

சிந்துவெளி நாகரிகம் திராவிட மொழியைச் சார்ந் தது. சிந்துவெளி நாகரிகம் திராவிட சமுதாயத்தைச் சார்ந்தது. மொகஞ்சதா ரோவில் கிடைத்த முது கைக் காட்டி உட்கார்ந்த நிலையிலான விலங்கு, கொக்கி, நாற்சந்தி, குவளை வடிவ முத்திரைகள் ஆய்வு செய்யப்பட்டன. இவற்றில் விலங்கு வடி வம் பண்டமாற்று முறை, கொக்கி வடிவம் வாங் குதல், எடுத்துக் கொள் வது, நாற்சந்தி வடிவம் தெருக்கள் அடங்கிய நகரம், கிராமம் என்பதை உணர்த்துகிறது. குவளை வடிவம் சிந்துவெளியில் அதிகம் காணப்படுகிறது. சொல்லின் இறுதியில் காணப்படும் இந்த வடி வம் அன், நகரத் தலை வன், பாண்டி, பாண்டி யன் போன்றவற்றைக் குறிக்கிறது. இதற்கு இணை யான வார்த்தைகள் பழந் தமிழிலும் உள்ளன. இந்த 4 எழுத்துகளையும் சேர்த்து வாசிக்கும்போது நகர வணிகன் என்ற வாக்கியம் கிடைக்கிறது. இதை, மாற செழிய வழு திபாண்டியன் எனவும் வாசிக்க முடியும்.
இதையெல்லாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும் போது சிந்துவெளியில் பேசியது ஒரு திராவிட மொழி. அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் புலம்பெயர்ந்து தென்னகத்துக்கு வந்த தால், சிந்துவெளி மொழிக் கூறுகள் பழந்தமிழ் மொழி யில் காணப்படுகின்றன என்பது என் கருத்து


வெளியிலிருந்து வந்த ஆரியர்கள் சிந்துவெளியில் குடியேறியதால் அங்கு இந்திய- ஆரிய சமுதாயம் உருவாகியிருக்கலாம். இந்திய ஆரியப் பண்பாட்டில் இருந்த ரிக் வேதத்தில் உள்ள வார்த்தைகள் சிந்து வெளியில் இருந்து கடன் மொழியாகப் பெறப்பட்டிருக் கின்றன. ரிக் வேதத்தில் வரும் பூசன் என்ற கட வுளின் பெயர் சிந்துவெளி மக்களிடம் இருந்து எடுக்கப் பட்டதாக அறிய முடிகிறது.

பாண்டியர்களின் மூதா தையர்கள் சிந்துவெளியில் வணிகத்தில் ஈடுபட்டிருக் கலாம். அவர்கள் தெற்கு நோக்கி நகர்ந்து, திராவிட மொழி பேசியிருக்கலாம். குறிப்பாக, பண்டைய தமிழைப் பேசியிருக்கலாம்.

எனவே, சிந்துவெளி நாகரிகம் வேதப் பண் பாட்டைவிட காலத்தால் மிகப் பழைமையானது. சிந்துவெளிக் குறியீடு களுக்கும், பண்டைய தமிழ் வார்த்தைகளுக்கு மான தொடர்பு அதிக மாக இருப்பதை சங்க காலத் தமிழ்ச் சொற்கள் மூலம் அறியலாம். எனவே, சிந்துவெளி நாகரிக மொழி தொல் திராவிட வடிவம் கொண்டது.